Ընկերոջս հետ որոշեցինք անասնապահությամբ զբաղվել… մեր շատ սիրելի հովիվը մի գեղեցիկ օր, մեզ ասաց…

Գևորգ Ալեքսանյանը գրում է. Հինգ տարի առաջ էր, ընկերոջս հետ որոշեցինք անասնապահությամբ զբաղվել։ Հովիվը կար անասնագոմը կար, սկզբի համար գնեցինք 10 գլուխ անասուն բնականաբար անասունների թվաքանակը ժամանակի ընթացքում

պիտի ավելացնեինք։ Ես ու ընկերս խանութ ունենք կաթը չէինք վաճառում, կաթից մածուն էինք ստանում ու մածունը վաճառում, արդյունքը վատ չէր, որոշեցինք ավելացնել անասունների թվաքանակը, ու մեր շատ սիրելի հովիվը մի գեղեցիկ օր, մեզ ասաց, որ այլևս չի ուզում անասնապահությամբ զբաղվել հոգնել ա, կողքից ասում են ջահել տղա ես ամոթ չի անասուն ես պահում են էլ ուրիշի համար։ Խնդրեցինք ժամանակ տա հասկանանք ինչ ենք անում, ամբողջ գյուղում չկարողացանք անասնապահ գտնել, չնայած որ, գյուղի տղամարդկանց մի մասը առավիտից իրիկուն

կամ բլոտ էր խաղում կամ նարդի ու բողոքում, որ գյուղում գործ չկա։ Մեր շատ սիրելի հովիվը չորս տղա ուներ, հայրը մ ш հ ш ցել էր կինը չէր աշխատում, երբ հարցրեցինք լավ բա ես հրաշքներին ոնց ես պահելու, պատասխանեց.

-Դե նպաստ ենք ստանում, կնոջս ծնողները Ամերիկա են, փող կուղարկեն կապրենք, խի՞ աշխատեմ։

Հովիվ չկա…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Նոր Լուր